‘t Was vanmorgen weer ‘laat’ dat ik in m’n bed lag. Eerst een avond, nacht en vroege ochtend in The Pocket doorgemaakt, nadien nog enige tijd voor de tv blijven hangen (tv-series op dvd zijn dé sh*t!). Bijgevolg, in slaap gesukkeld als de lucht al redelijk helder was en de vogels al menig Britney Spearsmelodieën begonnen te tsjilpen. Ter info: ‘t was even vals, de vogels in Kessel-lo kunnen écht niet fluiten!
Bon, kwestie van niet te hard af te dwalen: rond 11 hoor ik ergens heel ver weg een zeer bekend melodietje. En het waren de vogels dit keer niét. Voordat ik er mot in had, lag m’n gsm al in m’n hand. 02/*** ** ** staat te blinken op het scherm. Enkele denkpogingen later besef ik dat ik het nummer niet ken. Zou het voor werk zijn? Laat ons hopen, dacht ik zo. Even goed hoesten, die slaapklank uit m’n stem trachten te halen en rustig opnemen, en doen alsof ik al een tijdje met iets in de weer ben.
“Van Goubergen”, open ik het ongetwijfeld interessant volgend gesprek. Een vrouw met Brussels accent – ze deed me aan iemand bekend denken, maar tot op heden weet ik nog steeds niet wie toen in m’n hersenkronkels de vergelijking mocht aangaan – aan de andere kant. “Dag meneer, u spreekt hier met mevrouw *** van Metro! Ik bel u in verband met uw sollicitatiemail die u eerder deze week stuurde. Bent u nog steeds geïnteresseerd?” Domme vraag, dacht ik toen spontaan – gelukkig zéi ik het niet. Maar ja, mevrouw kon niet weten of ik ondertussen iets anders zou gevonden hebben. Spontaan reageerde ik “Absoluut, die job lijkt écht m’n ding!”.
De reactie aan de andere kant klonk wreed positief, en toen weerklonk de nogal bekend klinkende stem: “Leuk. Ziet u het zitten om één van de volgende dagen op gesprek te komen?” Een positief antwoord van mijnentwege volgde onmiddellijk. “Wat denkt u van dinsdag om 10u?” Perfect, antwoordde ik. Waarna mevrouw vriendelijk uitlegde waar ik moest zijn. De Ravensteingalerij zou het onderkomen van dienst zijn van de Metro-afdeling. “Vlakbij het Centraal Station in Brussel,” reageerde ze. “Enfin, als u langs de juiste uitgang buiten komt tenminste.” Ook een nodige dosis humor blijkbaar. En dat zo vroeg op de dag. Alléja, voor mij althans, de meeste mensen hadden er op dat moment al een halve werkdag opzitten…
Dus eindelijk nog ‘ns een sollicitatiegesprek zie. ‘t Vorige was een schot in de roos, maar dateert toch al van 7 maanden geleden. Dat had me toen 3 maanden werk opgeleverd en helaas – e-mailcommunicatie is een merde – niet langer.
Maar bon, we zullen er het beste van maken. Dus met de trein is ‘t makkelijk te bereiken, da’s goed nieuws. Geen files voor mij. Centraal Station. Vanwaar kennen we dat weer? Ah ja, juist. Steek die mp3 maar diep in uw binnenzak, Tim!
) VijfTV naar één of ander programma aan’t kijken, toen er rechtsboven m’n scherm een rode bol verscheen. Ik duw dus – op onze Digicorderafstandsbediening – op de rode knop. Blijk ik op een pagina van spelletjes beland te zijn. De volle 2 spelletjes kunnen er gespeeld worden: Tetris en … jeps, u raadt het al. De wereld is in de ban van Sudoku, en ik vind er niks aan. Sudoku is iets voor mensen met enorm veel geduld. Niks voor mij dus, ‘t boekske (om over de televisie te zwijgen) zou al lang ergens gedeukt in een hoekske liggen…
), en ‘t komt in orde!!