My own MySpace!

Find me on MySpace and be my friend!

Snookerpubliek wordt veeleisend

Snooker is één van de meest onderschatte ’sporten’ op ons continent.  Neem dat van mij aan.  Meermaals passeert een groepke onze tafels tijdens onze wedstrijd of training.  Of zie je ze spottend naar de televisie kijken.  Dan zie je ze denken: ‘wat mist die’ of ‘ja, zo kan ik ze ook maken’.  Totdat het zover is. 

Ze bestellen hun ballen en sloffen richting tafel.  Daar blijkt dat die tafel véél groter lijkt dan op tv of vanop verdere afstand.  De pockets (gaten) blijken een pak kleiner dan gedacht.  Het figuurlijke zweet breekt hen massaal uit.  Het onwetend smalend gedrag maakt stilaan plaats voor een soort schaamte.  Frames van 45 minuten vormen daar écht geen uitzondering.  Ter info: een gemiddeld frame duurt bij ons 15-20 minuten, bij de profs kan dat gaan van 5 minuten tot 15 minuten, maar soms zitten er ook nagelbijters van 40 minuten tussen.  Taktische frames noemen we dat.

Deze week is op de BBC en Eurosport de Grand Prix aan de gang.  Geen Formule 1 of Rally, maar wel een snookertornooi.  Met over het algemeen veel publiek.  Publiek dat enorm veeleisend blijkt te zijn.  Spelers maken soms van die aartsmoeilijke pots of safeties en het publiek verroert geen vin.  Zeker niet als het onbekende spelers zijn.  Spelers die misschien wel meer applaus verdienen dan een O’Sullivan, die – om de verveling tegen te gaan – geregeld met z’n (minder goeie) linkerhand speelt.

Hoe vaak m’n vader en ik hier thuis wel niet ’shot’ (da’s een soort term voor een prachtige bal) zeggen, en het publiek roerloos blijft zitten.  Eén en al superprofs in het publiek blijkbaar, want kennelijk kunnen ze het véél beter dan de speler die net dat ’shot’ produceerde.

Het weer

Het KMI verwacht middagtemperaturen rond 12 uur.

Afscheid van een icoon

De snookerwereld neemt afscheid van een icoon.  Iemand die in de toekomst ongetwijfeld een nog groter icoon had kunnen worden.

Maandag 9 oktober 2006 overleed Paul Hunter in het ziekenhuis van het Engelse Huddersfield.  Tot z’n laatste snik vocht Paul een heroïsch gevecht uit met maagkanker.  Hij werd net geen 28 jaar.

Iedereen (mezelf incluis) dacht dat Paul de zware ziekte zou overwinnen.  Na de eerste chemo bleek Paul mentaal en fysiek sterk genoeg om het van het beest te halen.  Bijna niemand hield nog rekening met een slechte afloop.  Meer zelfs: iedereen telde reeds af naar Paul’s wederoptreden in de snookerwereld.

Daarom was het vanochtend enorm hard schrikken.  Naar dagelijkse gewoonte controleer ik vanuit bed de teletekstpagina’s.  Nadat ik de voetbalpagina’s onder de loupe genomen had, ging ik – zoals altijd – naar de sportpagina’s.  Daar stond het dan, in koeien van letters.  “Snookerwereld neemt afscheid van Paul Hunter”.

Met een fameuze krop in de keel navigeerde ik naar de betreffende pagina’s.  Ik was volledig van slag, kon het niet geloven.  Paul Hunter is altijd één van m’n grote favorieten geweest; enkel Matthew Stevens had een streepje voor op Hunter.

En wat dan te denken van z’n familie?  Z’n moeder, waarmee hij zo’n hechte band had?  Z’n vrouwke, waar hij ontzettend zot van was?  En z’n dochtertje, waarvan hij niet eens de eerste verjaardag zal meemaken?  Van zo’n dingen word ik zot, deze man verdiende het niét om al zo vroeg uit het leven te moeten stappen.

Waarom komen die kankers steeds bij de verkeerde mensen terecht?  Ik kan er niet bij.  Als God dan toch bestaat, moet het een ‘eurk’ van een mens zijn.  Sorry voor de diepgelovigen.  Ik ben gedegouteerd én bijzonder triest.

Paul zal de geschiedenisboeken ingaan als “Mr Plan B”.  Zo zette hij menig slechte situatie recht, door tijdens de pauze met vrouwlief richting hotelkamer te trekken.  Om alsnog het (snooker)laken naar zich toe te trekken.  Zijn zogenaamd “Plan B”.  Vraag maar aan Ronnie O’Sullivan, Mark J Williams of Fergal O’Brien.  Allen hebben zij moeten ondervinden hoe prestatiebevorderend dat “Plan B” wel niet bleek te zijn…

Paul, rust in vrede, kerel!

Het lag in de lijn der verwachtingen

“Geachte Tim

Op basis van het kennismakend gesprek naar aanleiding van uw sollicitatie voor de functie Webchampion, en de vergelijking met andere kandidaturen die ons bereikten hebben wij besloten uw kandidatuur niet verder te weerhouden.

Mocht er in de toekomst een functie in onze onderneming vacant zijn die beter past bij uw competenties, aspiraties en ervaring, dan zullen wij het niet nalaten terug met u contact op te nemen.Wij danken u voor de interesse in onze onderneming en wensen u alvast veel succes toe in uw professionele loopbaan. Hoogachtend,”

Ik wist dat ik het zou moeten afleggen als er zich een paar rasechte marketeers zouden melden.  Nuja, ‘k heb het toch geprobeerd.  “Wie niet waagt, niet wint”, zeggen ze altijd.